سیاره شناسان بقایایی از برخوردهای باستانی بر سطح ماه یافته اند که احتمالا به شکل گیری
نقش های تیره سطح ماه ، که مردم آن را اغلب به (چهرهای روی ماه ) تشبیه می کنند ، کمک کرده
اند. این تیرگیها که دریا های ماه نام دارند مواد مذابی اند که مدت ها پیش از دل ماه بیرون آمده
وسرد ومنجمد شده اند ودشت هایی هموار وتیره را شکل دادند
بررسی گروه سیاره شناسا ن دانشگاه ایالتی اوهایو نشان می دهد جرمی بزرگ با پشت ماه برخورد
کرده،موج ضربه ای را به میان ماه و سپس رخ رو به زمین آن فرستاده که پوسته ی ماه را به این
شکل چین داده است . در واقع این عارضه زخمی است از تصادفی کهن .اغلب دریاهای ماه در
نیمکره ای از این قمر که همواره رو به زمین است قرار دارند ودر نیمکره پشت به زمین کمیاب اند .
پیش از این نیز دانشمندان علت این دشت های گدازه منجمد شده را برخورد های عظیم با سطح
می دانستند اما اکنون منشا واحدی برای آن ها در نظر گرفته شده است .
این یافته ها هم به کاوش ماه کمک می کند وهم اسراری را از ارتباط برخوردها روی سطح زمین
وزمین شناسی سیاره مان آشکار می کنند . 
اخترشناسان پس از بررسی اندازه گیری آشفتگی های گرانشی روی ماه به کمک ماهواره کاوشگر ماه(کلمنتاین) به نتایج بالا دست یافتند. آنها انتظار داشتند زیر پوسته ماه عوارضی بیابند که با دهانه های روی سطح مرتبط باشند . آنها تصور می کردند برخوردهای قدیمی از خود علائمی فقط در گوشته-لایه سنگی ضخیم بین هسته فلزی و پوسته نازک ماه- باقی
می گذارند . البته این همان چیزی بود که در ابتدا دیدند. در واقع
نقشه برداری کلمنتاین از ساختار درونی ماه نشان می دهد گوشته و حتی هسته در زیر ناحیه برخورد کاملا بر اثر موج ضربه چین خورده اند.حتی این چین خوردگی ها و برآمدگی ها در آن سوی هسته و گوشه در سوی رو به زمین ماه هم کاملا مشهود است و نشان می دهد این نظریه دانشمندان درباره تاثیر موج ضربه درست است.احتمالا این وقایع حدود 4 ملیارد سال پیش رخ داده اند؛ زمانی که ماه در دوران فعال خود بوده و هسته و گوشته مذاب داشته و گدازه ها بر سطح ماه جریان داشته اند.در آن زمان فاصله ماه با زمین کمتر از امروز بوده و در نتیجه کشش گرانشی میان آن دو نیز قوی تر بوده است.وقتی گدازه بر اثر برخورد در درون ماه آزاد شدند گرانش زمین آنها را به سوی خود کشیده و هرگز رها نکرده است.
نقش(چهره ای روی ماه)دشت های تیره بر سطح رو به زمین ماه است که ماده ی رسیده از گوشته ی ماه است که روی سطح آن جاری شده و درون دهانه ها را پوشانده است.
مدتهاست که ماه سرد شده اما این دشت های تیره بقایایی از همان دوران فعال اولیه اند-(اقیانوسی از گدازه یخ زده).این که گدازه ها چطور به سطح رسیده اند معماست.اگر نظر این اخترشناسان درست باشد،موج-ضربه همان برخورد عظیم ممکن است بر سطح سوی مخالف خود یک(نقطه ی داغ)ایجاد می کند؛یعنی جایی که گدازه ها بجوشند و از پوسته بیرون بریزند و بر سطح جاری شوند.
چنین اتفاقی روی زمینِ هم رخ داده و زنجیره ی آتشفشان های هاوایی را شکل داده است. بی شک زمین هم همچون ماه از برخوردهای بی شماری آبله رو شده اما فرسایش آثار این برخوردها را از سطح زمین پاک کرده است. ولی روی زمین هم می توان با کشف این ( لکه های داغ )-همچون جزایر هاوایی- به وقوع برخوردها در سوی مخالفشان پی برد.
