توضيحاتي در مورد همجوشي هسته اي و تولد
ستاره ها :
در كهكشان ما و ديگر كهكشان ها ، در فضاي
ميان ستاره اي ، ابرهاي گازي بزرگي ديده مي شوند كه آنها را سحابي مي نامند. ممكن است
ابعاد سحابيها به حدود چند سال نوري برسد. آنها عمدتا از گازهاي هيدروژن و هليوم
تشكيل شده اند. سحابيها تحت تاثير عوامل گوناگون دچار ناپايداري مي شوند. اين
ناپايداريها موجب مي شود كه تراكم گازها در نقطه اي از سحابي بيشتر شود؛ در نتيجه
نيروي گرانش ( جاذبه ) آن بخش بيشتر مي
شود و گازها از مناطق ديگر به سوي اين ناحيه متراكمتر سقوط مي كنند. به دليل فشار
زياد گازها ، دماي بخش مركزي توده به تدريج افزايش مي يابد. هنگامي كه دماي ناحيه
ي مركزي به حدود ده ميليون درجه سانتيگراد برسد ، واكنش اتمي به نام همجوشي هسته
اي رخ مي دهد. با آغاز واكنش هاي همجوشي هسته اي ، ستاره به حالت پايداري مي رسد؛
يعني تعادلي ميان فشار رو به درون گرانش با فشار رو به بيرون گازها ايجاد مي شود و
ستاره اي به دنيا مي آيد. اين فرآيند درباره ي خورشيد نيز رخ داده است. در بخش
مركزي خورشيد ، با واكنش همجوشي هسته اي ، هيدروژن به هليوم تبديل و انرژي زيادي
آزاد مي شود.
آيا عالم همواره در حال انبساط خواهد بود ؟
جنبش انبساطي ، يا به عبارت ديگر از همديگر دور
شدن كهكشانها به هر حال رو به كند شدن است ، زيرا جزاير جهاني متعدد ، در واقع به
سمت يكديگر جذب مي شوند و در نتيجه حركت انبساطي آنها كندتر مي شود . اكنون پرسش
فقط اين است كه آيا زماني تمام اين حركت متوقف خواهد گرديد و اين عالم در هم فرو
خواهد پاشيد. اين مسئله بستگي كامل به تراكم ماده در جهان هستي دارد. هر چه اين
تراكم بيشتر باشد ، نيروهاي جاذبه بين كهكشانها و ساير اجزاي گيتي ، بيشتر بوده و
به همان نسبت حركت آنها با شدت بيشتري متوقف خواهد شد. در حال حاضر چنين به نظر مي
رسد كه تراكم جرم ، بسيار كمتر از آن است كه زماني عالم در حال انبساط را ، به
توقف در آورد.
به هر حال اين امكان وجود دارد كه هنوز
جرمهاي بزرگ ناشناخته اي از قبيل سياهچاله هاي اسرارآميز يا ابرهاي گازي شكل تاريك
وجود داشته باشد و نوترينوها كه بدون جرم محسوب مي شوند ، جرمي هر چند كوچك داشته
باشند. اگر اين طور باشد در اين صورت حركت كيهان زماني ، شايد 30 ميليارد سال ديگر
، متوقف خواهد شد، در آن زمان ، كهكشانها با شتابي زياد ، حركت به سوي يكديگر را
آغاز خواهند كرد تا در نهايت به شكل يك گوي آتشين عظيم ، با يكديگر متحد شوند. آن
زمان شايد مي بايد روي يك انفجار اوليه جديد ديگر و تولد يك عالم جديد حساب كنيم.
با توجه به سطح كنوني دانش بشر و ميزان
پژوهشهاي انجام شده ، بايد اين طور فرض شود كه عالم تا ابديت ، همچنان انبساط
خواهد يافت.
